امروز: چهارشنبه ۲۶ تیر ۱۳۹۸

شورای اسلامی شهر شیراز

دستغیب : شیوه‌ی شهرسازی کنونی، مانع حرکت کودکان و افراد ناتوان در شهر است

دستغیب : شیوه‌ی شهرسازی کنونی، مانع حرکت کودکان و افراد ناتوان در شهر است

رییس شورای اسلامی شهر شیراز در نشست شهر دوستدار کودک  گفت: شیوه‌ی شهرسازی کنونی، مانع حرکت  کودکان و افراد ناتوان در شهر است.

به گزارش روابط عمومی و اموربین الملل شورای اسلامی شهر شیراز متن کامل سخنرانی «سید احمدرضا دستغیب» به شرح زیر است:

نام خداوند جان و خرد 

کزین برتر اندیشه بر نگذرد

خانم ها ، آقایان 

سلام 

بسیار خوشوقتم که امروز میزبان مهمانان محترمی هستیم که برای عضویت شیراز در شهرهای دوستدار کودک دور هم جمع شده ایم

 **

اما، تعریف کودک چیست و شهر دوستدار کودک به چگونه شهری اطلاق می شود* ؟

مطابق با اصل اول اعلامیه جهانی سازمان ملل متحد در حقوق کودکان، کودک به هر انسان با سن کم تر از 18 سال اطلاق می شود مگر آن که تحت قوانینی که به آن فرد اعمال می شود، این سن کم تر در نظر گرفته شده باشد. طبق ماده یک قانون حمایت از کودکان و نوجوانان مصوب 1381 مجلس شورای اسلامی، تمامی افرادی که به سن هجده سال تمام شمسی نرسیده اند کودک و نوجوان محسوب می شوند.

شهر دوستدار کودک شهری است که کودکان را در کانون توجه قرار داده و در جهت مناسب سازی، مطلوب سازی و بسترسازی از منظر کالبدی، اجتماعی و فرهنگی شهر برای فعالیت کودکان تلاش می نماید تا آن ها نیز مانند سایر شهروندان منطبق با نیازهایشان بتوانند در شهر زندگی کنند و زمینه ساز رشد و ارتقای ابعاد جسمی، روانی، اجتماعی و معنوی (اعم از امنیت، نشاط، سلامت و ...) کودکان باشد.

یک CFC یا شهر دوستدار کودک، یک شهر، اجتماع یا هر سیستمی با حاکمیت محلی است که متعهد به بهبودِ زندگی کودکان منطقه خود با تحقق بخشیدن به حقوق آن ها بر اساس اصول اعلامیه جهانی سازمان ملل متحد در حقوق کودکان باشد. یک شهر دوستدار کودک، شهری است که در آن صدای کودکان، نیازها و اولویت های آن ها و حقوق ایشان با خط مشی ها عمومی، برنامه ها و تصمیم های آن شهر پیوسته باشد. در چنین شهری:

کودکان از بهره کشی، خشونت و آزار محافظت می شوند

شروع خوبی برای زندگی و رشد سالم دارند و از آن ها مراقبت می شود

به خدمات اجتماعی با کیفیت دسترسی دارند

از تحصیلات، آموزش و گسترش مهارت برخوردارند

نظرهای خود را ابراز می نمایند و بر تصمیم هایی که بر آن ها تأثیر می گذارند مؤثرند

در زندگی خانوادگی، فرهنگی، شهری، اجتماعی و مدنی شرکت می کنند

در یک محیط امن، ایمن و پاکیزه با دسترسی به فضاهای سبز زندگی می کنند

دوستانی را ملاقات می کنند و جایی برای بازی و لذت بردن دارند

با وجود اصالت قومیتی، مذهب، درآمد، جنسیت یا توانایی هایشان، فرصت عادلانه برای زندگی دارند 

 

 *چرا باید یک شهر دوستدار کودک بسازیم؟ چرا کودکان یک اولویت برای شهر محسوب شوند* ؟

پیش از هر چیز، این موضوع یک اجبار قانونی است. کشور ایران طبق قانون اجازه الحاق دولت جمهوری اسلامی ایران به اعلامیه جهانی حقوق کودک مصوب 1372 مجلس شورای اسلامی، به این کنوانسیون ملحق شده است. بر اساس کنوانسیون سازمان ملل متحد در حقوق کودکان، دولت ها و حاکمیت های محلی تحت قوانین بین المللی اجباراً بایستی صلاح و منافع کودکان را در تمامی اقداماتی که کودکان را تحت تأثیر قرار می دهند به عنوان یک اصل مورد ملاحظه قرار دهند. اما، ورای اجبار قانونی، دلایل متقاعد کننده دیگری نیز برای اولویت دادن به کودکان وجود دارد:

کودکان جزء افراد هستند: کودکان نه داراییِ والدین هستند و نه داراییِ حکومت. کودکان مساوی با هر عضو دیگر خانواده بشری هستند.

کودکان زندگی را به شکل موجودات کاملاً مستقل آغاز می کنند: کودکان بایستی برای پرورش و جهت دهیِ نیازهایشان برای رشد به سوی استقلال به والدین تکیه کنند. چنین پرورشی به صورت ایده آل در خانواده های ایشان یافته می شود اما هنگامی که خانواده اولیه و والدین آن ها نتوانند نیاز کودکان را تأمین کنند، وظیفه جامعه است که این خلأ را پر نماید.

اقدامات یا عدم اقدام از سوی دولت، بیش از هر گروه دیگری در جامعه، کودکان را تحت تأثیر قرار می دهد: عملاً هر بخشی از سیاست های دولت (مانند آموزش، سلامت عمومی و...) کودکان را تا درجه ای تحت تأثیر قرار می دهد. یک سیاستگذاری با دیدگاه ضعیف که کودکان را در نظر نگرفته باشد، یک تأثیر منفی بر آینده تمامی اعضای جامعه دارد.

در فرایندهای راهبردی، نظرات کودکان به ندرت شنیده و یا در نظر گرفته می شود: به طور کلی، کودکان رأی نمی دهند و به شکل دیگری نیز در فرایندهای راهبردی و سیاستگذاری نقش ندارند. بدون توجه ویژه به نظرات کودکان –چنانچه در خانه، مدرسه، اجتماعات محلی و حتی در حاکمیت ها ابراز می شود- دیدگاه های کودکان در بسیاری از مسایل مهم که ایشان را در حال یا آینده تحت تأثیر قرار می دهد، ناشنیده باقی می ماند.

بسیاری از تغییرات در جامعه، یک اثر منفی بر کودکان دارند: تغییر ساختار خانواده، جهانی شدن، تغییرات اقلیمی، شهرنشینی، الگوهای اشتغال در حال تغییر و شبکه رفاه اجتماعی در حال بزرگ شدن در بسیاری از کشورها، همگی اثر بسیار قوی بر کودکان دارند.

رشد سالمِ کودکان برای تندرستی جامعه در آینده، حیاتی است: از آن جا که کودکان هنوز در حال رشد هستند، بسیار بیش تر از بزرگسالان نسبت به شرایط ضعیف زندگی مانند فقر، مراقبت بهداشتی ناکافی، تغذیه، آب شرب مناسب، سکونت و آلودگی محیطی آسیب پذیرند. آثار بیماری، تغذیه نامناسب و فقر، آینده کودکان را تهدید می کند و از این رو آینده جامعه ای که ایشان در آن زندگی می کنند را نیز تهدید می نماید.

هزینه ها برای جامعه ای که از کودکان خود غافل شود، بسیار عظیم است: یافته های مطالعات اجتماعی نشان می دهند که تجربه های اولیه کودکان اثر قابل توجهی بر رشد ایشان در آینده دارد. دوره رشد کودکان، تعیین کننده مشارکت یا هزینه آن ها برای جامعه در کل دوره زندگی آن هاست.

 *

اما چگونه می توان یک شهر دوستدار کودک ساخت* ؟

54 اصل در کنواسیون جهانی حقوق کودکان مورد توافق قرار گرفته است. از این میان، طرح شهر دوستدار کودک بر اساس چهار اصل کلیدی این کنوانسیون بنا شده است:

1. عدم تبعیض: حقوق تمامی کودکان مورد احترام است، بدون هر گونه تبعیض از هر نوعی که نسبت به کودک، والدین یا قیم قانونی وی بی احترامی کند از جهت نژاد، رنگ، زبان، منطقه، سیاسی و یا سایر عقاید ملی، اصالت قومیتی یا اجتماعی، دارایی، ناتوانی، تولد و یا سایر وضعیت ها.

2. مصالح و منافع کودک: مصالح و منافع کودک، اصل پایه در تصمیماتی هستند که ممکن است آن ها را تحت تأثیر قرار دهد. باید از مراقبت و محافظت مورد نیاز برای تندرستی ایشان اطمینان حاصل شود.

3. حق ذاتی برای زندگی، بقا و رشد: کودکان حق زندگی دارند. حکمرانان بایستی متعهد باشند که تا بیش ترین حد ممکن حقوق کودکان برای بقا و رشد سالم را مد نظر قرار دهند.

4. احترام برای دیدگاه های کودکان: کودکان حق دارند آراء خود به گوش ما برسانند و نظرات خود را در تصمیماتی که ایشان را مورد تأثیر قرار می دهد، اعمال نمایند.

 

با وجود آن که دولت و حاکمیت، اصلی ترین مسؤولیت برای تحقق بخشیدن به حقوق کودکان را دارد، سایر ذی نفعان مانند سازمان های مردم نهاد ، بخش خصوصی، دانشگاهی و رسانه و به خصوص خودِ کودکان نقش خود را در ایجاد شهر دوستدار کودک ایفا می نمایند.

با نگاهی به نقشه تلاش های انجام شده در نیل به ایجاد شهر دوستدار کودک در جهان می توان دید با وجود گسترش و استقرار شهرهای دوستدار کودک در اروپا، این حرکت در آسیا و به خصوص منطقه خاورمیانه هنوز در ابتدای راه قرار دارد.

خانم ها ، آقایان

اکنون نکته مهمی را باستحضار شما می رسانم .

شیوه ی شهرسازی کنونی ما به گونه ای است که کودکان و نوجوانان و اقشار نیازمند توجه را ، از حرکت در شهر منع می کند.

پیاده رو های باریک و شلوغ ، خیابان هایی که ماشین ها با سرعت زیاد از آنها عبور می کنند، نرده ها،  پله ها، موانع، مبلمان های شهری مناسب مردان، نمونه هایی از این نگاه در شهرسازی است .

نگاهی که بیشتر به خصوصیات و نیاز های  مردان در شهر توجه دارد که گویی فقط مردان هستند که قرار است از شهر استفاده کنند و دیگر شهروندان و شهرنشینان ، باید در خانه بمانند تا آسیب نبینند در حالی که بخش قابل توجهی از جمعیت شهرها را افراد زیر 18 سال تشکیل می دهند

طبق برآوردها امروزه بیش از یک میلیارد کودک در شهرهای جهان ، در حال رشد هستند .

طراحی شهری بر مبنای کودکان باید به دو موضوع توجه کند.

1. آزادی های روزمره کودکان

2. زیرساخت هایی برای کودکان

آزادی های روزمره کودکان ، به توانایی کودکان برای سفرهای امن در محله شان با پای پیاده یا دوچرخه برای رفتن به مدرسه، مراکز تفریحی، پارک و از این قبیل بدون همراهی بزرگسالان اطلاق می گردد.

زیر ساخت ها نیز به معنی شبکه فضا ها و خیابان هایی است که شهر را مناسب زندگی اجتماعی کودک کرده و توانایی آزادی روزمره را برای او فراهم می نماید.

در طراحی شهری دوستدار کودک " محله ها" جایگاه ویژه ای دارند. تمرکز بر محله کودکان بیشتری را به امکانات می رساند .

تغییر نگاه از اجرای پروژه های بزرگ شهری در مرکز شهر به اجرای طرح های کوچکتر و محلی در راستای مدیریت شهری دوستدار کودک است .

پژوهش های متعدد نشان داده که معیارهای "توسعه پایدار شهری" و " شهرهای دوستدار کودک"، همبستگی بالایی با هم دارند و این نشان می دهد که حرکت در راستای شهر دوستدار کودک در برگیرنده منافع اقشار وسیعی از شهروندان به ویژه گروه های نادیده گرفته شده است .

کودکان یک قشر شاخص در شهرها هستند؛ بی شک اگر بتوانیم شهری مناسب برای کودکان بسازیم آنگاه شهری مناسب برای همه ی مردم ساخته ایم .

طراحی فضاهای شهری مناسب کودکان نه تنها به رشد کودکان کمک خواهد کرد بلکه برنامه ریزی برای کودکان با توجه به محدودیت های آنها به معنی برنامه ریزی همزمان برای دیگر گروه های آسیب پذیر شهری مانند افراد معلول و سالخوردگان نیز خواهد بود .

 

در جوامع امروزی ، توجه و برآورده کردن نیازهای کودک ، امری بدیهی و ضروری است و بر این اساس است که اعتقاد داریم بین نیازهای کودک و نیازهای بزرگسال ، رابطه ی کاملا مستقیمی مشهود است

نیاز به امنیت ، نیاز به زیبایی شهری ، نیاز به رفت وآمد آسان در شهر ، نیاز به خانواده ، نیاز به آرامش ، از جمله نیازهای مشترک کودک و بزرگسال می باشد

همچنین اعتقاد داریم که نیازهای کودکان ، مقدم بر نیازهای بزرگسالان می باشد زیرا که برآورده شدن نیازهای کودک ، نیازهای بزرگسالان را نیز برآورده خواهد نمود .

بر این مبناست که شهرها را باید برای کودکان ساخت در این صورت همه ی ساکنین شهر ، از جمله زنان و مردان از آن بصورت مستقبن بهره مند خواهند شد .

هم اکنون بیش از 3000 شهر در چهل کشور جزو شهرهای دوستدار کودک هستند که انشاءلله شیراز نیز یکی از این شهرها خواهد شد که نه فقط این عنوان را یدک بکشد بلکه بطور عملیاتی کودکان در مرکز توجه شهرسازی ما باشند .

 

۱۳۹۸/۰۳/۲۹ - ۱۰:۱۶:۰۲

دیدگاه های شما